Het staat altijd zo ‘echt’, in kerkbladen: ‘Uit de pastorie’. En dan volgt een update van het werk van de dominee, of wat gedachten en wetenswaardigheden over de afgelopen tijd.
Ik woon niet in een pastorie. Maar ik wil wel graag af en toe wat delen. Langs de neus weg, of wel doordacht. Om u op die manier een beetje op de hoogte te houden van de ontwikkelingen in mijn werk en leven. Vandaar de titel, niet uit de pastorie, maar ‘uit het hart’.
Wat heb ik me welkom gevoeld in Engelen, de afgelopen weken. Natuurlijk al in de aanloop naar de verbintenisdienst en de kerstperiode, maar zeker ook toen het allemaal écht begon. Wat een welkom, tijdens die bijzondere viering en daarna. Veel mensen hebben bijgedragen aan dit welkom. Dank daarvoor.
Intussen lijkt het alweer lang geleden. De ‘kerst-run’ is geweest, met daarin veel ontmoetingen tijdens lunches, vergaderingen en diensten. Daarna gingen we nog even door met een prachtige Muziek op Zondag en een Anders-dan-Andersdienst vanuit de kerkenraad. Nu begint het stof wat neer te dalen en kan ik ook wat meer vooruitkijken. Nieuwe ambtsdragers gaan een start maken en met de nieuwe kerkenraad gaan we in alle rust aan de slag met de beleidspunten. In alle rust, want alleen dan kun je ook iets van God op het spoor komen. En als kerk bestaan we nu eenmaal niet alleen voor de ontmoeting en gezelligheid met elkaar, maar ook voor de ontmoeting met God en met anderen.
Dat vind ik zo mooi aan kerk-zijn. We proberen met elkaar God op het spoor te komen en leven struikelend ‘achter Jezus aan’. De een zal dat wat abstracter zien dan de ander. Ieder heeft er ook andere associaties bij en we geven er allemaal een andere invulling aan. Ik hou ervan om dat met elkaar te delen. Niet om het met elkaar eens te worden en alles hetzelfde te gaan vinden en doen, maar juist om de diversiteit en de veelkleurigheid te ontdekken. Om van elkaar te leren en zo ook weer meer over jezelf te ontdekken. Dat kan spannend zijn, maar ook heel inspirerend. En ja, we zullen falen. Dat doen we allemaal. Het is niet voor niks dat Jezus’ leven uitliep op een kruisiging. We zijn er als mensen niet zo goed in, om elkaar en onszelf in Gods licht te zetten. Maar we mogen het wel blijven proberen. God geeft het niet op, hij laat de liefde niet sterven, maar doet haar weer opstaan, telkens in nieuwe vormen, in nieuwe mensen en op nieuwe plaatsen.
In het kader van ”struikelend achter Jezus aan” hebben wij als kerkenraad uiteraard ook nagedacht over de Nashvilleverklaring en alle reacties daarop.
Wij wijzen de inhoud van de verklaring van de hand.
Tegelijkertijd hebben wij als kerk van Engelen besloten zelf niet aan verklaringen mee te doen: wij geloven niet in verklaringen, maar in een God van liefde. Bij ons is en blijft een ieder dan ook van harte welkom in de gemeente. Ook wanneer er behoefte is aan gesprek is dat vanzelfsprekend altijd mogelijk en bent u welkom.
Ik hoop de komende tijd met u mee te gaan op die tocht, naar elkaar, naar God, naar de ander – struikelend achter Jezus aan. We zijn in ieder geval al mooi begonnen!
Ds. Marloes Meijer
