Melancholie het verlangen naar ontroostbaarheid. Mijn verbeelden is een al worstelen. Mijn verbeelding is lijden, als je zo wilt. Maar het plezier van het maken weegt beslist op tegen de pijn van de ervaring tijdens het proces. Ik vertel beeldverhalen uit onvoltooid verleden tijd, worstelend tussen wil en voorstelling, tussen stof en vorm, tussen figuratie en abstractie. Ik weerspiegel een tussenwereld, verhalen in herinneringsbeelden en omgekeerd, scheur en plak zijdepapier over getekende lijnen, haal de witkwast eroverheen en schrijf houtskolen letters in nog natte verf. Liefst flarden uit gedichten van Paul Celan bijvoorbeeld: Dein goldenes Haar, Margarete, dein aschenes Haar, Shulamith…
Het zijn verhalen als inktvlekken, krijgen door mezelf en soms ook door de kijker steeds wisselend betekenis.
Ik ben als Duitse emigrante onderweg naar verzoening van schaduwen uit het verleden, naar verzoening van licht en donker in houtskolen vegen en gedachtengewicht. Ik ontdek nu na veel geleefd leven, dat de omweg in het landschap van herinneringen geen omweg was. Ik ontdek nu pas de betekenis van kleur in haar breekbare schoonheid. Mijn thema is thuiskomen in een tussenwereld onderweg met gemengde technieken en perspectieven. Het zal niet uitgeput raken zolang het leven mag duren en zolang kleine wonderen zo maar ineens kunnen gebeuren en ik dan besef, dat deze kromming van een lijn of deze toets verf gewoon goed is. Zolang tijdens het maken het verlangen voelbaar aanwezig is zoals met de hoop: Het verlangen vervult zich nooit, want dan zou het ophouden, verlangen te zijn. Je doet het gewoon.
Misschien is de echte hoop zelfs de afwezigheid van hoop. In dit bijzondere licht in het protestants kerkje leerde ik kijken en geloven in zoiets goddelijks als het raadsel van hoop. Het leerde me wachten, angstig twijfelen, vertrouwen te hebben in wat ik maak en de moed om het gewoon te laten zien.
Bettine Uhe
